เป็นที่ทราบกันดีว่า จำนวนสุกรน้อยลง ราคาต้องขึ้น แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะ “หมูในระบบไม่ได้หายไป” และ “กำลังซื้อของผู้บริโภคลดลง” โดย อาหารสัตว์เอพีเอ็มภาคใต้ ได้โพสต์ภาพและข้อความที่สนใจผ่านเพจเฟซบุ๊ก ระบุว่า #สงสัยไหม? รายย่อยเลิกเลี้ยงไปตั้งเยอะ ทำไม “ราคาหมูไม่ขึ้น” สักที?
ตามหลักแล้ว เมื่อคนเลี้ยงน้อยลง ของในตลาดขาด ราคาหน้าฟาร์มก็ควรจะพุ่งสูงขึ้น แต่ความจริงตอนนี้ราคากลับยังซึมๆ ทรงๆ… คำตอบของเรื่องนี้คือ “หมูไม่ได้หายไปไหน และคนก็กินน้อยลง” ครับ
มาเจาะลึก 3 สาเหตุหลักที่ทำให้ราคาหมูยังไม่ขยับไปไหนกันครับ
1. #ฟาร์มใหญ่ขยายกำลังผลิต (เสียบแทนรายย่อย)
ช่วงวิกฤตโรคระบาด (ASF) และต้นทุนอาหารสัตว์แพง รายย่อยล้มหายตายจากไปเยอะมากก็จริง แต่ “ฟาร์มขนาดใหญ่” ที่สายป่านยาวกว่าได้เร่งขยายกำลังการผลิตเข้ามาอุดช่องว่างนั้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ปริมาณ “หมูเป็น” ในตลาดรวมไม่ได้ขาดแคลน อำนาจการกำหนดราคาจึงตกไปอยู่ที่ผู้ผลิตรายใหญ่เป็นหลัก
2. #สต็อกห้องเย็น & หมูเถื่อนกดราคา (Supply แฝง)
นี่คือตัวการสำคัญที่คอยกดเพดานราคาหมูไทย! แม้จะมีการกวาดล้างหมูเถื่อนไปบ้าง แต่เนื้อหมูแช่แข็งยังคงตกค้างอยู่ในระบบห้องเย็นอีกมหาศาล หมูราคาถูกเหล่านี้ถูกกระจายไปยังร้านอาหาร โรงงานแปรรูป และร้านหมูกระทะ ทำให้ความต้องการสั่งเนื้อหมูสดหน้าฟาร์มลดลงอย่างน่าใจหาย
3. #เศรษฐกิจฝืด เขียงหมูเงียบเหงา (Demand อ่อนแอ)
ยุคที่ข้าวยากหมากแพง กำลังซื้อของคนหดตัวลงอย่างชัดเจน
หน้าเขียงขายช้า: คนเดินตลาดซื้อเนื้อหมูน้อยลง หรือลดปริมาณการซื้อต่อครั้ง เน้นของถูกกว่า: ผู้บริโภคจำนวนมากหันไปหาโปรตีนทางเลือก เช่น ไก่ ไข่ หรือปลา เมื่อปลายน้ำ (หน้าเขียง) ระบายของได้ช้า พ่อค้าคนกลางก็ไม่กล้าดึงราคาหน้าฟาร์มขึ้น เพราะรับมาก็เสี่ยงขายไม่ออกและขาดทุน
สถานการณ์ตอนนี้คือ “คนกินประหยัดลง ในขณะที่หมูในระบบไม่ได้ลดลงจริง (ฟาร์มใหญ่ + หมูห้องเย็น เข้ามาเสียบแทนที่รายย่อย)” ตราบใดที่กำลังซื้อยังไม่ฟื้น และสต็อกหมูห้องเย็นยังระบายไม่หมด ราคาหมูก็ยังถูกกดทับต่อไป เป็นเรื่องที่น่าเห็นใจเกษตรกรรายย่อยที่เหลืออยู่ ซึ่งต้องแบกรับภาระต้นทุนที่สูงลิ่ว
